Log in met je e-mailadres en je wachtwoord.

 

In deze wekelijkse blog op de nieuwe website van CHJC bedankt Arjanne de oudere generatie homoseksuelen, die ooit vochten voor gelijke rechten. ‘Bedankt dat jullie de straat op zijn gegaan, bedankt dat jullie gevochten hebben voor mijn rechten als vrouw en homoseksueel.’

Soms denk ik er wel eens aan hoe mijn leven zou zijn gelopen als ik vijftig jaar eerder was geboren. Niet zo aangenaam als nu, stel ik me zo voor, gezien ik bij twee minderheidsgroeperingen hoor. Dat wil zeggen, toen erger dan nu maar toch. Ik ben zowel vrouw als homoseksueel. Beide geen garantie voor een aangenaam leven in de jaren vijftig.

Voor mijn studie journalistiek dook ik een tijdje geleden in het leven van de vrouw van toen en de homoseksueel van toen. Beide moesten vechten om rechten, om erkenning, om net zo behandeld te worden als een man, als een heteroseksueel. Met groot succes gelukkig. Volgens de wet heb je in Nederland als vrouw en homoseksueel (bijna) dezelfde rechten als heteroseksuele mannen. Voor de wet ja, want in de praktijk verdien je als vrouw nog altijd minder geld voor hetzelfde werk en heb je als homo aanzienlijk meer kans om in elkaar geslagen te worden. Of je kerk of wijk uit gepest te worden.

Maar, eerlijk is eerlijk, de situatie is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van de jaren vijftig. Toen was het enige recht van de vrouw het plezieren van je man en het enige recht van een homoseksueel behandeling in een psychiatrische inrichting.

CHJC heeft best veel leden die deze tijd nog bewust meegemaakt hebben. Ik merk wel eens een grote kloof op tussen de oudere en de jongere leden. Ze staan in veel dingen ver uit elkaar. Laatst vertelde onze voorzitter mij hoe politiek actief CHJC-leden in het begin waren. Het is iets waar de jongere generatie geen weet meer van heeft, en dat is jammer. Wij zijn vrij, door hun gevecht.

Soms lijkt het wel eens of we klaar zijn met de emancipatie. Je hoort het regelmatig: we kunnen trots zijn op Nederland. We zijn zo tolerant en geëmancipeerd. Zelfs christelijke media brengen positieve berichten van en over homoseksuelen. Maar dan lees je per ongeluk de reacties onder zo’n bericht en realiseer je je: we zijn er nog niet. Maar dankzij het gevecht van veel inspirerende mensen, zijn we wel een heel eind op de goede weg.

Daarom wil ik bij deze alle homoseksuelen en Dolle Mina´s van toen hartelijk bedanken voor wat ze gedaan hebben voor mij. Bedankt dat jullie de straat op zijn gegaan, bedankt dat jullie gevochten hebben voor mijn rechten als vrouw en homoseksueel. En ik beloof bij deze dat ik door zal blijven vechten. Tot de dag komt dat we niet alleen in theorie gelijke rechten hebben, maar ook in de praktijk. Tot de dag dat de kerk, net als Jezus, haar armen opent voor iedereen.

Gepubliceerd: 19 november 2015
Arjanne

Ik ben verpleegkundige, journalist en bestuurslid van CHJC. Altijd op de vlucht voor burgerlijkheid en kan slecht tegen onrechtvaardigheid. Ik houd van: reizen, lezen en de wereld verbeteren. Dat laatste met wisselend succes.


0
0
0
s2sdefault

 

Zoals vorige week aangekondigd, vind je hier elke week een blog, geschreven door verschillende christelijke LHBT’ers. In deze blog lees je hoe David zichzelf nogal zag veranderen, toen hij uit de kast kwam.
‘Vroeger dacht iedereen – ikzelf als eerste – dat ik geen hart had voor romantiek en passie, maar na vier maanden uit de kast ben ik deze reputatie volledig kwijt.’

Ik vond mezelf altijd een best wel diep persoon. Niet oppervlakkig, zeer intelligent, enzovoort. Ik keek naar het hart van de mensen, zei ik tegen mezelf, zonder oog op fysiek en uiterlijk. Ik kon de schoonheid van een vrouw waarderen in de kleine dingetjes: een teder handgebaar, een warme blik, een zachte glimlach.

Ik las slechts echte literatuur, omdat ik te intelligent was voor romantische verhalen, trok mijn neus op voor chick-flicks, want ik was daar veel te verfijnd voor, en zei tegen mezelf: “David, je laat je niet leiden door oppervlakkige, lustvolle gedachtes bij het oordelen over iemands karakter. Ik ben trots op je.” Voor zulke dingen was ik immers, ik herhaal, véél te diep.

Toen kwam ik uit de kast.

Wat een revelatie bleek dat. Plots begon ik opmerkelijk veel enthousiasme in mezelf op te merken bij de uitzending van een nieuw seizoen van Game of Thrones, maar voor compleet verkeerde redenen (Jon Snow, mijn toekomstige echtgenoot).

En da’s niet alles, beste lezer. Ik ben vrij snel vrij diep gezakt. Ik heb niet alleen genoten van Mean Girls en andere chick-flicks – waaronder, tot mijn grote schaamte, Twilight –, maar was tijdens de Hunger Games meer bezig met het ranken van mannelijke acteurs op basis van aantrekkelijkheid dan met de verhaallijn zelf. Ik kijk de meest verschrikkelijk slechte tv-programma’s zonder te klagen als er ook maar één enkele knappe jongeman in speelt, ben bereid gigantische gaten in het plot van een verhaal volledig over het hoofd te zien als er een gay stel in voorkomt, en besteed meer tijd aan het plannen van romantische dates en bruiloften met fictieve personages uit mijn lievelingsseries dan aan de echte wereld. Ik heb de taart, thematiek en locatie voor mijn huwelijk met Jon al helemaal uitgewerkt, bijvoorbeeld.

Ik beken al deze oppervlakkigheid met schaamte in mijn hart, beste lezer. En het wordt zelfs nog erger: geloof het of niet; ik heb de Maze Runner uitgekeken. Volledig. Helemaal tot het eind. Ik weet het, wat een afgang, maar ik was te druk bezig met mijmeren over hoe ik halverwege het verhaal plots zou verschijnen – wind in mijn haren, zonlicht als een halo om mij heen, met zwaard in hand – om Thomas te redden, waarop hij mij eeuwige trouw en liefde zou zweren, om te realiseren wat een verschrikkelijk slechte film het was qua, nou ja, vrijwel alles.

Er is nog steeds een beetje diepgang in mij over, gelukkig. Gisteren had ik een gesprek met iemand waarin ik slechts tien minuten praatte over mijn husband-to-be Jon Snow (uit die serie van eerder) in plaats van de gebruikelijke twintig, om maar een voorbeeld te noemen. En er zijn véél meer zulke situaties, zoals eh... nou ja...
...

Kan er nu geen enkele bedenken, maar ze zijn er wel, hoor. Echt!
Vroeger dacht iedereen – ikzelf als eerste – dat ik geen hart had voor romantiek en passie, maar na vier maanden uit de kast ben ik deze reputatie volledig kwijt. De waarheid is tot het licht gekomen; de ware, snel verliefde, obsessief bruiloft-plannende ‘ik’ is eindelijk onthult.

En tot mijn grote ergernis, beste lezer, moet ik toegeven dat ik dat helemaal niet zo erg vind.

Gepubliceerd: 5 november 2015
David

Ik ben David en 19 jaar oud. Ik ben sinds juni uit de kast en kom uit een nogal, eh, enthousiast evangelische familie. Ik ben een fanatieke liefhebber van Game of Thrones, sjaals breien en tuinieren. Ook geniet ik van diep filosofische gesprekken – het liefst met mezelf – flannellen overhemden, warme avonden in het bos en koester ik een diepe passie voor mijn toekomstige echtgenoot, Jon Snow (uit Game of Thrones). Mijn ouders zijn zendelingen In Spanje en ik heb mijn halve leven in het buitenland gewoond. Ik heb een jaar in Nederland gestudeerd maar sinds een paar weken geleden ben ik weer bij ze gaan inwonen, en ben erg nieuwsgierig hoe het zal zijn om uit de kast te zijn in de zendingswereld.


0
0
0
s2sdefault

 

Op de nieuwe website van CHJC verschijnt vanaf nu ongeveer eens per week een blog. Verschillende christelijke LHBT’ers komen aan het woord, elke keer over een ander onderwerp. De eerste blog is van Joke Drewes, ze schrijft dat de homosubcultuur soms een beetje pijn doet: ‘Omdat ik me juist daar zo bewust ben dat ik daar ben omdat ik anders ben dan de ‘normale’ mens, die naar normale feesten en kroegen kan.’

Wat leuk dat ik hier mag bloggen! Op de nieuwe hippe site doen wat ik zo graag doe: lekker schrijven! Ik zal mezelf deze eerste keer even kort voorstellen: Joke Drewes, 28, fijn aan het genieten van mijn leventje in Wageningen. Hard op zoek naar een baan als pastoraal werker. Of kerkelijk werker. Of iets diaconaals. Ik heb ondertussen vrijwilligerswerk gevonden in een hospice. Een heel bijzondere wereld, waar ik vast levenslessen uit zal leren, waar je hier vast iets van mee zal krijgen.

Enfin, dit is ook weer geen funkyfish-profiel dus je leert me verder wel kennen door mijn schrijfsels. Over funkyfish gesproken, daar heb ik wel de liefde van mijn leven vandaan, mijn lieve meissie, die komende zomer mijn vrouw zal worden. Doordat zij een vrouw is ben ik lesbisch, en zij dan ook. Dat went voor mij nog steeds niet, moet ik eerlijk zeggen. Dat we allebei vrouw zijn wel, maar dat daar een apart woord voor is. Lesbisch. Ik weet het niet zo. Na mijn eerste enthousiasme om op deze site te mogen bloggen heb ik hier ook nog eens goed over nagedacht. Waar de meeste homo’s die ik ken, na hun coming-out, via CHJC direct doorvliegen naar Pann, gaybars en de Pride, vind ik dat allemaal wat ingewikkelder. De hele gayscene is, als ik er goed over nadenk, een subcultuur gebaseerd op een triviaal feit dat geen eigen subcultuur zou moeten hebben. En dat weerhoudt me er van om er echt in te duiken. Dat maakt dat het altijd een beetje pijn doet. Bij een gayfeest of in een gaybar, en zelfs bij de hojo’s waar ik me zo thuis voel. Het doet een beetje pijn, omdat ik me juist daar zo bewust ben dat ik daar ben omdat ik anders ben dan de ‘normale’ mens, die naar normale feesten en kroegen kan. Na de ingewikkelde periode van mijn coming-out geniet ik intens van de tijd waarin ik in mijn dagelijks leventje eigenlijk helemaal niet zo bezig ben met ‘homo-zijn’. Heb ik dan wel zin in bloggen op deze site?

En dan krijg ik een appje van mijn zus. Of ze mijn nummer mag geven aan iemand die graag eens wil praten met iemand die de worsteling van geloof en homoseksualiteit herkent. En dan komt het allemaal weer een beetje terug. Die vragen. Aan God, kerk, omgeving, de spiegel. ‘Als ik me aan wil sluiten bij de Goede, betekent dat dan dat ik mijn leven lang moet vechten tegen liefde? Moet ik om de Liefde te kunnen dienen, mijn hart ontkennen? Wat is Liefde dan, wie ben ik dan?’

En dan besef ik dat we elkaar nodig hebben en dat ik mijn plekje in wil nemen. En dat hier schrijven daarvoor een superleuke mogelijkheid is. Ik hoop dat je met me mee wil lezen!

Gepubliceerd: 30 oktober 2015
Joke Drewes

Ik ben een HBO-theologe die meer van vragen dan antwoorden houdt. Geloof in hoop en liefde. Ik houd van lezen, schrijven en gezelligheid en hoop je in deze blog een beetje mee te nemen in mijn leventje!


0
0
0
s2sdefault

Colofon

© 2018 auteursrechten beschermd

CHJC vereniging van christelijke homo's lesbiennes en biseksuelen
Postbus 14722
1001 LE Amsterdam
infolijn: 06-53234516
IBAN NL55 TRIO 0197746934
t.n.v. CHJC te Goes
Geregistreerd als vereniging bij de Kamer van Koophandel onder nummer 40536702

fotoverantwoording

Volg CHJC op ...

 

web design: